چهارشنبه سوري، يک رسم ديرپا، يک سنت ملي است که از قرن ها پيش در آخرين چهارشنبه سال، در پهنه ايران و شايد هم ايران باوراني که در ديگر مناطق عالم اند، برگزار مي شود، در اين سنت مردمان به شادي و فرح، غم ها را به آتش مي سپرند تا از غم پاک شوند، چه آتش را مظهر پاکي مي دانند و از مظهر پاکي جز پاکي نمي توان توقع داشت. در اين مراسم آتش افروخته مي شود. اما بي خطر و بي ضرر و مردمان شادمانه از روي آتش مي پرند تا زردي غم ها را به او بسپارند و سرخي و طرب و سرزندگي و شادماني بگيرند، اما امروز، اين رسم در سايه بي احتياطي ها به زمان وحشت بدل مي شود و اگر چه با تخليه هيجان گروهي همراه باشد، نه زردي غم را به آتش مي سپرد و نه سرخي سرزندگي از آن مي ستاند. چهارشنبه را گروهي ناآگاهانه از سور و شادي تهي کرده اند و به شب دلهره، شب خطر، شب حرمت شکني، شب قانون شکني و شب گناه تبديل مي کنند و راستي چه گناهي بالاتر از مردم آزاري؟ چه گناهي بالاتر از اين که حق آرامش، حق شادي، حق زندگي را گروهي جاهل از مردم دريغ مي کنند و به خاطر تخليه هيجانات خود آرامش شهري را بر هم مي زنند؟ ايرانيان آداب دان و مودب هرگز و هرگز و هرگز به خود اجازه نمي دادند حتي شادي شان باعث غم ديگران شود، آن ها شاد بودن را در با هم بودن و با هم خنديدن مي دانستند نه بر هم بودن و به هم خنديدن! به هم خنديدن و شادي خود را در غم ديگران ديدن و تخليه هيجان خود در آرامش دزدي از مردم، شيوه بيماران است و ايراني جماعت هرگز بيمار نيست. آناني که چهارشنبه سوري را سنتي ملي و لازم الرعايه مي دانند حتما به خاطر دارند بمب هاي صوتي، ترقه هاي وحشت آفرين آن هم جلوي پاي زن و بچه مردم، آن  هم کنار خانه اي که بيمار بستري دارند، آن هم کنار خانه اي که نوزادشان به خواب رفته است و اصلا کنار شهروندي که نمي خواهد آرامشش بر هم بخورد، هرگز در راه و رسم ايرانيان جايي نداشته است. حتما مي دانند اين سوغات نامبارک، هر چه باشد، ايراني نيست. ايراني عاشق آرامش است و هرگز به هيچ قيمتي پا روي حق ديگران نمي گذارد، ايراني، نوع دوست است و بني آدم را اعضاي يک پيکر مي داند و درد ديگران را درد خويش مي شمارد، پس نمي تواند در رخ آرامش شهري پنجه کشد و بر گونه آرامش شهروندي سيلي زند. ايراني نمي تواند اين گونه باشد. ايراني شاد است. اهل شادکاري است و از شادي اش همه شاد مي شوند او آداب و رسوم ملي خود را از آن جهت عزيز مي دارد که براي همه ملت عزيز است نه اين که خداي نکرده، فقط خود را ببيند و براي مسخرگي و شادي دروغين لحظه اي، سلامت رواني مردمان و بهداشت صوتي شهري را قرباني کند. ايراني، خانواده ايراني مراقب است تا فرزندش، جوانش- خداي نکرده- موجبات رنجش ديگر شهروندان را فراهم نکند بلکه شادي اش به گونه اي باشد که باعث شادماني ديگر مردمان شود. او آرامش را حق همه مي داند و آتش زدن را در آرامش مردم هرگز قبول نمي کند. خانواده ايراني، حرمت خانواده ها را، حرمت انسان ها را رعايت مي کند...