بارها به کساني که مي گفتند هيچ پناهي نداريم و از شدائد زندگي و گرفتاري هاي روزگار شکايت داشتند، گفته ام، برويد نماز بخوانيد. چه نماز کليدي است که دروازه ها را به روي انسان مي گشايد. من دردهاي فردي و جمعي و اجتماعي را از آن علت مي دانم که نماز را به ديده تکريم نمي نگريم بلکه خواندن نماز است آن چه انجام مي دهيم آن هم از سر رفع تکليف حال آن که درد جامعه را «اقامه نماز» درمان مي کند و دردهاي دروني انسان را نيز هم، اين درسي است که در زندگي رسول مکرم اسلام(ص) نيز به خوبي خود را نشان مي دهد چه مي خوانيم «هنگامي که رسول خدا(ص) از چيزي محزون و غمناک مي شدند، به نماز پناه مي بردند» اين هم دري است فراروي همه ما و راهي است فراراه همه ما تا جان از وادي بي تابي به در بريم و همه بي قراري ها را در قرار نماز به آرامش برسانيم. به باور من، نماز خواندن حتي اگر به معناي پناه بردن به قدرت مطلق، براي نجات از گرفتاري ها هم باشد خوب است هرچند اقامه عاشقانه و عارفانه نماز چيز ديگري است براي فرد همين که بتواند در درياي آرامش جان شويد خود کم چيزي نيست انسان جان شسته است که مي تواند در گام بعد به فهم اقامه نماز برسد.

همان اقامه نمازي که جامعه را از فحشا و منکر پاک مي کند و آحاد جامعه را نيز هم . اين که انواع فساد ومنکر ريز و درشت ما را احاطه و گاه حتي تا نماز ما هم راه پيدا کرده است نشانگر اين است که ما فقط به خواندن نماز بسنده کرده ايم و اين نقش چشمه است و کجا نقش چشمه با همه زيبايي اش مي تواند از مردم رفع عطش کند؟ اما اگر گامي فراتر بگذاريم درخواهيم يافت که با اقامه نماز، زيبايي سهم همه خواهد شد و جامعه نيز به هر نمازي که اقامه مي شود به سوي رستگاري افزون تر پيش خواهد رفت و الا اگر در جامعه اي نماز اقامه نشود، منکرات و انواع فساد، چونان ويروس به جان جامعه خواهند افتاد تا آن را از درون تهي کنند چنان که سرنوشت اقوام و ملل بسياري اين ماجرا را گواهي مي دهد. حال آن که نگاه به نماز، بايد نگاهي بنيادين و بنيادساز باشد و هنگامي که وقت نماز فرا مي رسد جان هاي جلايافته بايد طربناک شوند و به هر واژه اي که بر زبان جاري مي کنند بايد چشمه اي را جريان دهند و اين جريان زلال نماز را تا همه زواياي زندگي بکشانند، آن وقت زندگي ها زيبا خواهد شد و از جمع زندگي هاي زيبا به جهان زيبا دست خواهيم يافت. جهاني که شايسته نام حضرت رسول باشد که خود «مشتاقانه انتظار وقت نماز را مي کشيد و بر آن مراقبت مي فرمود و هنگامي که وقت نماز فرا مي رسيد به موذن خود بلال مي فرمود: اي بلال! با اذان گفتن ما را شادمان کن» و راستي چه شادماني بالاتر از فرا رسيدن قرار ملاقات با آن که او را از همه بيشتر دوست داريم و او هم ما را از همه بيشتر دوست دارد، نماز يک تکلف نيست که با انجام تکليف آن را از شانه خويش بر زمين بگذاريم و سبک شويم بلکه عشق است، که بايد به آن بال گيريم و سبکبال ، پر بگشاييم. نماز مشقت نيست بلکه باغ بهجت و عيد لحظات طربناک است. نماز را درک کنيم تا درک ما از زندگي زيباتر از هميشه شود.